Oyuna dönecek olursak, kurgu, hikaye akışı olarak gerçekten güzeldi. Bir kadının teferruatlı açıklamaları, tedirginliği, yer yer yükselen öfkesi. Yanı başında bir adamın aşırı sakinliği, tok sesi ve sorgulaması. Özellikle kadının dış dünyadaki yansımasıyla, iç dünyasındaki karmaşıklık çok net anlatılıyordu. Oyunda, 15 yıllık evli bir çiftin bütün gelgitlerini, kırılganlıklarını, anlaşmazlıklarını ve hatta şiddetli sevişlerini görebiliyorsunuz. Görmek demişken, tam da göremedim… Dekor beni bitirdi! Bunu bu kadar açıklıkla ifade edebiliyorum çünkü oyun çıkışı, bir organizasyon görevlisiyle konuştum. Koltuk numarama kadar kendisine ilettiğimden, dekorun beni oyundan nasıl kopardığını size rahatça anlatabilirim. Sahnede arka planda bir yatak odası, ön planda bir koltuk, sağ taraftaysa masası ve kütüphanesi olan bir çalışma alanı bulunuyor. Yatak odası kısmında metal renkli dekoratif objeler var. (Bir tablo ya da sanat eseri olarak adledilmiş olabilirler, o kısmı muhtemelen kaçırdım.) Işte o tam ortadaki.

Tepedeki sarı ve mavi sahne ışığı o orta kısımdaki metale vurdukça, benim için oyunu izlemek gittikçe zorlaştı. Kadın ve erkeğin özel konuşmaları esnasında ortam loş ışıkla aydınlatıldığında her şey gayet güzelken, normal ışık aşırı yordu. Arkasından gelen baş ağrısı da cabası… Özetle, dekor kesinlikle küçük sahneye uygun degildi. Keşke Dolunay Soysert ve Bülent İnal gibi iki başarılı oyuncuyu tek gözle izlemek zorunda kalmasaydım. Kendilerini izleyecekseniz mutlaka ama mutlaka büyük bir sahne tercih edin. CKM güzel bir alternatif olabilir. Sevgiler, Pukuri